Rodzice stanowią pierwsze i najważniejsze lustro, w którym przegląda się dziecko. Zanim młody człowiek usłyszy przekazy o wyidealizowanym ciele z mediów społecznościowych czy od rówieśników, kształtuje swój stosunek do ciała na drodze modelowania, czyli obserwując swoich najbliższych – rodziców. Nawet jeśli rodzic mówi dziecku, że jest piękne, mądre, wartościowe, a potem staje przed lustrem i mówi „Ale jestem gruby/gruba. Muszę przejść na dietę”, wysyła sprzeczny komunikat. Dziecko odbiera to, co widzi w zachowaniu rodzica – sygnał: ciało to obiekt nieustannej oceny i problem, który trzeba naprawiać.
Niewidzialny transfer kompleksów
Dzieci nieświadomie chłoną lęki i kompleksy rodziców. Słysząc powtarzające się narzekania dorosłego na własny wygląd, dziecko zaczyna krytycznie skanować własne ciało w poszukiwaniu podobnych „mankamentów”. W ten sposób internalizuje (przyswaja jako własne) przekonanie, że masa ciała czy kształt sylwetki są czynnikami determinującymi samopoczucie, życiowy sukces oraz poczucie własnej wartości. To właśnie w tym mechanizmie upatruje się jednego z fundamentów, na którym w przyszłości mogą rozwijać się np. zaburzenia odżywiania.
Od czego zacząć zmianę?
Aby chronić obraz ciała dziecka, w pierwszej kolejności należy zrewidować to, jak traktuje się własne ciało.
- Filtruj swoje słowa
Zwróć uwagę na to, w jaki sposób na głos werbalizujesz myśli o swoim wyglądzie. Zamiast krytykować swoje odbicie, spróbuj praktykować neutralność w mówieniu o ciele. Nie musisz zmuszać się do natychmiastowej miłości do każdej części swojego ciała, ale możesz zmienić narrację na bardziej wspierającą.
- Skup się na funkcjonalności ciała
Pokaż dziecku, że organizm to przede wszystkim złożony mechanizm, który pozwala doświadczać świata, a nie jedynie obiekt do wizualnego podziwiania. Mów dziecku, w czym pomaga Ci Twoje ciało, w czym Ci służy, np. „Uwielbiam moje nogi, bo dzięki nim mogę z tobą biegać po parku”.
- Nie demonizuj wagi i wymiarów
Nie rób z ważenia swojego ciała publicznego wydarzenia pełnego stresu i łez. Najlepiej używaj swojej wagi w samotności. Dziecko bardzo szybko uczy się łączenia tego przedmiotu z kontrolą, poczuciem winy.
Praca nad pozytywnym obrazem ciała młodego pokolenia zaczyna się od zdrowej relacji rodzica z samym sobą. Będąc łagodniejszymi dla siebie, rodzice dają dziecku najcenniejszą, praktyczną lekcję samoakceptacji.
Autorka tekstu: Kamila Śledź
