Zaburzenia odżywiania są poważną chorobą psychiczną, które często kończą się śmiercią z powodu niedożywienia lub samobójstwa (Castellini i in., 2022; Jáuregui-Garrido & Jáuregui-Lobera, 2012). Dlatego tak ważne jest, aby przy tej chorobie podjąć odpowiednie leczenie.
Gdyby przyjąć, że zaburzenia odżywiania mogą być górą lodową pływającą w wodzie, na samym czubku góry, w zależności od rodzaju zaburzenia byłoby: niejedzenie, objadanie się, głodzenie, intensywne ćwiczenia fizyczne, wymioty, liczenie kalorii, używanie środków przeczyszczających… – czyli wszelkie objawy choroby. To wszystkie te zachowania, które mają doprowadzić osoby cierpiące z powodu zaburzeń odżywiania do osiągnięcia wymarzonej sylwetki. Jednak pod taflą wody byłoby wszystko to, co przyczyniło się do powstania choroby. Coś, o czym często nie myśli się w pierwszym momencie, kiedy choruje bliska nam osoba. Wtedy zazwyczaj pragnęlibyśmy żeby “po prostu jadła normalnie”. Jednak nie będzie takiej możliwości, jeśli to, co pod taflą wody nie zostanie rozwiązane i zaopiekowane. Aby zająć się górą lodową pod taflą wody, niezbędna będzie profesjonalna pomoc.
Psychoterapia indywidualna, wizyty u psychiatry i dietetyka są niezbędne w przypadku leczenia zaburzeń odżywiania. Najlepsze efekty w leczeniu dzieci i młodzieży osiągane są wtedy, gdy cała rodzina uczestniczy dodatkowo w psychoterapii rodzinnej. W przypadku zagrożenia życia, czyli zazwyczaj utraty znacznej masy ciała, osoba cierpiąca na zaburzenia odżywiania musi być początkowo dożywiona zanim rozpocznie pracę terapeutyczną. Psychoterapeuta indywidualny jest głównym “roztapiaczem” góry lodowej. W zależności od nurtu terapeutycznego, terapeuta będzie zajmował się na początku albo objawami choroby, czyli tym, co widoczne znad tafli wody lub tym, co pod wodą. Psychiatra kontroluje wagę pacjenta. Jego zadaniem jest też przepisywanie farmakologii. Farmakologia ma zazwyczaj pomóc pacjentowi zmniejszyć ilość natrętnych myśli dotyczących jedzenia. Z zaburzeniami odżywiania często współwystępują też inne zaburzenia psychiczne, takie jak na przykład depresja. W takim przypadku, psychiatra też zaopiekuje od strony farmakologicznej inne zaburzenie, co będzie bardzo pomocne przy wychodzeniu z choroby. Dietetyk odpowiedzialny jest za układanie diety w ten sposób, aby między innymi odżywić niedożywione ciało czy tak ułożyć dietę, aby była pomocna w wyregulowaniu pór posiłków i ilości zjadanego jedzenia (aby zapobiegać napadom jedzeniowym). Dietetyk układa dietę w ten sposób, aby powoli doprowadzić pacjenta do zjadania odpowiedniej ilości kalorii. Psychoterapia rodzinna będzie pomocna w przyjrzeniu się temu, co w rodzinie podtrzymuje objawy pacjenta. Pomoże spojrzeć na świat zarówno oczami dziecka chorującego na zaburzenia odżywiania, jak i reszty członków rodziny. Praca nad trudnościami, konfliktami rodziny oraz rozmowa w bezpiecznej atmosferze na terapii rodzinnej, wspomaga proces indywidualny pacjenta. Ważne jest, aby specjaliści pozostawali ze sobą w kontakcie.
Bibliografia:
Castellini, G., Caini, S., Cassioli, E., Rossi, E., Marchesoni, G., Rotella, F., De Bonfioli Cavalcabo’, N., Fontana, M., Mezzani, B., Alterini, B., Lucarelli, S., & Ricca, V. (2023). Mortality and care of eating disorders. Acta psychiatrica Scandinavica, 147(2), 122–133. https://doi.org/10.1111/acps.13487
Jáuregui-Garrido, B., & Jáuregui-Lobera, I. (2012). Sudden death in eating disorders. Vascular health and risk management, 8, 91–98. https://doi.org/10.2147/VHRM.S28652
